دلم براي پيرمرد کارگر همسايه هم ميسوزد که هر چقدر هم جان ميکند باز لبخند رضايت را در چشمهاي فرزندانش نميبيند....

دلم براي پدر ان کودک معصوم همسايه هم خيلي ميسوزد ..ميدانم که با چه سختي نظاره گر اشک کودک معصومش به او قول سالي ديگر را ميدهد...

دلم ميسوزد...دلم براي کودک شيک پوش پول هدرده همسايه هم ميسوزد که نميداند شايد کمي لطفش  بتواند لبخند رضايت بر لب کودک معصوم همسايه بنشاند...

دلم براي پدر آن کودک شيک پوش همسايه هم خيلي ميسوزد ...پس چه وقت ميخواهد به فرزندش لطيف بودن بياموزد؟؟

کاش خداي من ميگفتي..

آن کودک ..آن پيرمرد ...آن پدر و... آيا چه تقصيري دارند که آن پدر و کودک بي غمش ندارند؟؟؟؟

اگر قرار است که با آمدن عيد ،اشک کودک همسايه بغلتد...پيرمرد همسايه کمرش خم شود زير بار زندگي...پدر کودک همسايه هم دلش بيصدا بشکند و هنوز کودک شيک پوش لطيف نشده باشد...

من از آمدن اين عيد بيزارم

اگر قرار است با آمدنش يکي بخندد و ديگري بگريد

اي کاش هيچوقت نيايد

چقدر دلم ميسوزد براي غم انسانهايي که از انسان بودن خويش خسته اند..

براي آنها که اگر دلي مانده باشد برايشان.. زير بار سنگيني زنده بوندنشان شکسته است...

شايد اگر تنها کمي لطف به ميان بيايد ،بتوان لبخند همه را با هم داشت..

اما....

چقدر دور است روزي که همه مان لطيف باشيم...

تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون می زنه

تو همون خونیکه هر لحظه تو رگ های منه

تو مثل خواب گل سرخی لطیفی مثل خواب

من همونم که اگه بی تو باشه جون می کنه

من نیازم تو رو هر روز دیدنه

 از لبت دوست دارم شنیدنه

   شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت؟ 

     گفت اي عاشق بيچاره فراموش شوي..

     سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد

     گفت طولي نکشد نيز تو خاموش شوي

بايد چشمهايم را بشويم و نور زيستن به آنها بياموزم...

بايد يادبدهم كه در پس لرزش هر نگاهي....

 مفهومي هر چند گنگ  گنجانده شده.......

مفهومي كه يك زندگيست.....

بايد دانست كه مفهوم گل سرخ چيست....

 چرا دستاني كه آن را هديه مي دهند لرزان اند...

بايد فهميد چرا گل سرخ ، سرخ است.......

  

                      پشت آن پنجره

                     بین تو بین تردید

                   پشت آن پنجره  یک

                 لحظه تورا خواهم دید

                 با تواز گم شده های

                 دل خود خواهم گفت

                 و نگاهت که پر از نور

                   پر از  آبی  هاست

                  می برد چشم مرا

                در سفری سبزوسپید

                    می برد تا ته آن

                   آبی ها سمت خدا

                  و خدایی که در آنجا

                   به همه دل بخشید

                   دل من تشنه ترین

                   سرخ گل صحرایی

                    ابرهایی  پرباران 

                    زتنت  خواهد چید

                    تو نفهمیدی چرا

                  من زتوهم دل کندم

                     پشت آن پنجره

                       یک لحظه تو

                    خواهی فهمید

 کار ما نیست شناسایی «راز»گل سرخ،

کار ماشاید این است

که در«افسون»گل سرخ شناورباشیم.

پشت دانایی اردو بزنیم.

دست درجذبـۀیک برگ بشوییم وسر خوان برویم.

صبح هاوقتی خورشید،درمی اید متولد بشویم.

هیجانها را پروازدهیم.

روی ادراک فضا،رنگ،صدا،پنجره گل نم بزنیم.

آسمان رابنشانیم میان دو هجای «هستی».

ریه رااز ابدیت پرو خالی بکنیم.

بار دانش را بازستانیم ازابر،

ازچنار،از پشه،ازتابستان.

روی پای تر باران به بلندی محبت برویم.

در به روی بشر ونور وگیاه وحشره بازکنیم.

کار ماشاید این است

که میان گل نیلوفر وقرن

پی آواز حقیقت بدویم.   

                                     (سهراب سپهری)

     به جستجوي تو

  بردرگاه کوه مي گريم

  درآستانه دريا و علف

 پس به هيبت گنجي درآمدي

   نامت سپيده دمي ا ست

  که بر پريشاني آسمان مي گذرد

   متبرک باد نام تو

 بابا بزرگم که خيلي دوستش داشتم از دنيا رفته
 

 خواهشآ براي شا د ي روحش يک فاتحه بخونين
           

           ( ممنون از همدردیتون)

               یه شعری در اینباره بزارم امیدوارم خوشتون بیاد.

                           بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

                         كه حيرت نقش بندد در دل هر دانه ي باران

                              هزاران برك ميريزد بخاك سرد پائيزي

                       به گيسوي درختان مي خورد تا شانه ي باران  

                      افق تاريك و باغ افسرده و من بي سبب غمگين

                         خدا را، جام صبرم پر شد از پيمانه ي باران

                              دل تنگ مرا ماند گرفته آسمان،  آري

                           كه نگشايد، مگر با ريزش در دانه ي باران

                          فروغي نيست جز برقي كه گاهي ميشود

                           پيدادر آنسوي افق بر پيكر پروانه ي باران

                         دل افسرده ام را گرمي مهر آفريني نيست

                         كجا آتش بر افروزد كسي در خانه ي باران

                        ز گريه مردم چشمم گرايد رو به خاموشي...

                           نگيرد روشني فانوس در كاشانه ي باران        

                        مرا با بي قراران الفتي باشد ار آن "نوشان"

                           بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

         ( نظریادت نره)   

    

    ساعتي در خود نگر تا کيستي....

   از کجايي، از چه هستي، چيستي...

    در جهان بهرچه عمري زيستي.....

   جمع هستي را بزن بر نيستي.....

                                              (نظريادت نره)

  

                   درنگاه کسی که پرواز را نمی داند

               هر چقدر اوج بگیری کوچکتر می شوی.

وقتی می گه نه یه چیز بهتر بهت می ده  اما

وقتی می گه صبرکن می خواد بهترین رو بهت بده

                   نظر..........

   در گشودند به باغ   گل سرخ

  و من دلشده را

  به سراپرده رنگین تماشا بردند

  من به باغ  گل سرخ

  با زبان بلبل

                    خواندم .

  در سماع شب سروستان

                   دست افشاندم .

  در پریخانه پر نقش هزار آئینه اش

  خویشتن را

                   به هزاران سیما

                               دیدم.

  با لب آینه

                   خندیدم.

  من به باغ  گل سرخ

  همره قافله ی رنگ و نگار

  به سفر رفتم

                    از خاک یه گل.

  رقص رنگین شکفتن را

                                    در چشمه ی نور

  مژده دادم به بهار.

  من به باغ  گل سرخ

  زیر آن ساقه ی تر

  عطر  را زمزمه کردم تا صبح .

  من به باغ  گل سرخ

  در تمام شب سرد

  روشنایی را خواندم با آب

  و سحر را

              به گل و سبزه

                                    بشارت دادم .

                                                        (نظر بده)

  زندگی افتادن برگی است در کنار جویی

   که غرورش بارد شدن رهگذری میشکند .

  زندگی رقص پرستو در آغوش هواست

   که نم نم باران به هیاهوی غمی تبدیل میشود.

  زندگی مرگ گل سرخ در پای مزار گل مریم است .

  زندگی هندسه ساده در جمع روح های مجازی است .

  زندگی تولد منهای مرگ است .

  زندگی گل عاطفه منهای جدایی است

           (نظربده)

خاصیت آرزو آنست که هرگز برآورده نشود

 و اغلب مردم به خاطر

برآوردن آرزوهایشان زنده اند.

   عاقل آنچه را كه مي داند

   نمي گويد ولي آنچه

   را  مي گويد مي داند 

                               (ارسطو)